Verhalen over leven
  mijn tuin in de zomer 

op de Lucia Mavo (achterste rij, de eerste rechts die wat naar voren staat)

mijn geboorte
mijn geboorte

familie en vriendin
familie en vriendin

mijn lagere schooltijd
mijn lagere schooltijd

mijn middelbare schooltijd
mijn middelbare schooltijd
mijn vriendjes
mijn vriendjes

mijn vrije leventje
mijn vrije leventje

geboorte Amber
geboorte Amber

het leven van Amber en mezelf
het leven van Amber en mezelf

Jan in ons leven
Jan in ons leven



Mijn beginnende puberteit speelde zich vooral op de sportclub af. Ik sportte veel en was zaterdag altijd te vinden in de kantine achter de bar. Samen met Sjaak van de Peet bakten we kroketten, frikadellen en tapten we biertjes voor de jongens die moesten voetballen. En als het stil was zaten we volop te klaverjassen. Het was altijd erg gezellig. In deze tijd kwam Henk binnen als vriendje van Bernadine en werd deel van ons gezin. Voor mij werd hij een soort broer die ik altijd graag had willen hebben.

 

Op de zaterdagavond was er Soos op de club en werd er geswingd. Ik herinner me dat ik me hier voor het eerst bewust erg onzeker voelde over mijn persoontje. Uiterlijke dingen waren in die leeftijdsfase belangrijk en ik werd me steeds bewuster van de andere sekse.

 

De eerste jaren op de middelbare school vond ik erg moeilijk. Ik was eigenlijk heel onzeker maar kon dat niet echt uiten. Ik voelde me nooit echt thuis in een groep maar wilde ook ergens bij horen. Ik was meer het type van persoonlijke contacten. Ik heb me vaak eenzaam gevoeld in de eerste jaren op de Lucia mavo. Zo goed en zo kwaad als het ging, heb ik de eerste jaren doorstaan en kwam ik langzaam iets steviger in mijn schoenen te staan.


Met sporten stopte ik omdat het fanatieke me niet meer aanstond. Ik had andere dingen aan mijn hoofd; puberteitsdingen.

Ik word steeds meer een echte puber en probeer steeds meer mijn grenzen te verleggen. Om mijn onzekerheden te verbergen, gedraag ik me binnenshuis nogal eens onuitstaanbaar, wat vooral mijn zussen moeten ontberen.
Ik zoek de kroegen al jong op en ontmoet daar mijn eerste echte verkering. Hij was 24 jaar terwijl ik 14 was. Oeps, hoe moest ik dat brengen thuis. Ik herinner me nog goed dat ik naar boven ging, waar mijn moeder in haar slaapkamer was.  Voorzichtig zei ik tegen haar dat ik iets wilde vertellen. En zo begon ik met: “Mam, ik heb een vriendje”, wat natuurlijk helemaal niet ernstig te noemen is. Maar ja, nu moest ik natuurlijk ook nog vertellen dat ‘ie al 24 jaar was. Het zweet brak me uit, maar uiteindelijk kwam het hoge woord er toch uit. Haar reactie viel me uiteindelijk mee, en mijn vader zei de volgende dag: “kind, let je wel op?!”


Ik blijf de kroegen opzoeken en voor die tijd nogal “foute” kroegen in de ogen van mijn ouders. Ik heb, net als iedere puber, het idee dat ik oud en wijs genoeg ben om te weten wat goed en/of fout is voor mij. Helaas is dat niet zo, hoewel ik geen enkele spijt heb van wat ik toen meemaakte. Niet altijd even leuke dingen, zoals dat ik door 2 meiden in 1 van deze kroegen te grazen genomen ben. Waarom? Geen idee, behalve dan dat ik achteraf kan zeggen dat het inderdaad een foute kroeg was. Er kwamen veel hells-angels in die tijd en dat was toen zeker “fout” publiek.


Verder ging ik er soms stiekem vandoor als ik op mijn jongere zusje moest passen. Helaas werd ik meestal gesnapt. Mijn moeder had me te goed door, en ik kon slecht liegen. Dan stuurde ze mijn vader op pad om mij te zoeken. 
Ik herinner me dan ook dat hij dan in de betreffende kroeg in de deuropening stond en net zo lang wachtte totdat ik ‘m zag staan. Hij keek me dan met een strenge blik aan en vertrok dan weer naar huis; heel discreet dus. Haastig zocht ik dan mijn jas om vervolgens snel achter ‘m aan te gaan. Thuis hoopte ik dat ik dan snel naar boven kon piepen door mijn hoofd om de hoek van de kamerdeur te steken en alleen met “welterusten pap” mijn bed in te kunnen kruipen. Helaas, dat ging niet door, want dan zat hij aan de tafel een krantje te lezen en zei dan: “kom jij eens even binnen”!. Oeps, niet gelukt. Maar… gelukkig zei hij dan alleen maar streng: “dit gebeurt niet meer hé”! en  “ga nu maar gauw naar boven”. Pffff, en ik verdween snel naar mijn bed.
Dit heeft zich nog wel enkele keren herhaald.
Dat ik overigens mijn jongste zusje alleen thuis liet, verbaasd mij nu nog. Dat ik dit zomaar gedurfd heb!